My forbidden Struggle.

Een tactiele dialoog met de Yomi founder - Reflectie- & transformatietraject

Traject: 4 sessies van 60 minuten
Tarief: €180,00


Het is mijn overtuiging dat de Yomi praktijk de individuele artiest kan transformeren, op fysisch en psychisch vlak. Een sequentie van sessies, kan leiden tot een structureel aanscherpen en optimaliseren van de zoektocht naar de eigen fysieke en artistieke identiteit (= creërende competenties). Het traject voor de individuele artiest is een fysieke dialoog met de Yomi founder (Mike), die bestaat uit 4 sessies. De performer houdt een dagboek bij van elke sessie. Dit dagboek vormt de rode draad van een doorlopend reflectiegesprek.

Elke artiest worstelt met de liefde, de creatie, het leven, het publiek, .... In een competitieve wereld, worden meerdere ballen in de lucht gehouden en worden instant-prikkels achterna gehold. Deze worsteling blijft vaak onderhuids. Onze maatschappij tolereert het tonen van deze innerlijke strijd niet. Yomi gaat met deze 'verboden worsteling' aan de slag en wroet ze naar de oppervlakte. In deze bijzondere COVID-19-tijden wordt het fysieke spel ook letterlijk aan banden gelegd. Tot slot is de verboden worsteling een referentie aan de sociale conditionering, die fysiek spel maar moeilijk een plaats kan geven.

Yomi is een bewegingsvorm, tool, skill, expressie of statement, die toelaat om energie en emotie te kanaliseren en introspectie en transformatie te faciliteren.

Yomi is een tactiele grondoefening tussen 2 participanten. Ze gaan met elkaar in interactie. Worstelen, spelen, voelen en graven. Het ganse lichaam wordt ingezet om de tactiele puzzel te ontwaren en te onderzoeken. Alhoewel de deelnemers worden aangemoedigd om prikkels te initiëren, is het nooit de bedoeling om de ander bewust pijn te doen. De interactie is volledig ontdaan van ruis of techniek. Het open kader, laat aan elke creative toe om het eigen referentiekader mee te brengen naar de mat en vrij te exploreren.

My forbidden struggle: de reële lichamelijke impact (opwinding, pijnprikkels, uitputting, ...), in combinatie met mentale impulsen (boosheid, plezier, vertrouwen, aantrekking, ...), worden deel van het geheel (pars pro toto). Deze fysische en psychische processen in het lichaam van de performer, zullen inherent deel gaan uitmaken van zijn of haar artistieke identiteit. Het worden 'tools' die de performer instinctmatig kan hanteren in de eigen creatie.

De fysieke interactie laat bovendien weinig ruimte voor regie of gespeelde emotie.

De mens verleert dit type van 'spel' vanaf de puberteit, hoofdzakelijk ingegeven door de sociale conditionering die stelt dat tactiel spel niet hoort of strikt gereguleerd dient te worden (bijvoorbeeld in bepaalde contactsporten). Ook bij performers, die het gewend zijn om met hun lichaam te werken, blijft er een zekere onwennigheid, wanneer de choreografie of de tekst wegvalt. Ze zoeken naar een concreet doel, dat er bij Yomi niet per se hoeft te zijn. Het is pas wanneer ze door die onwennigheid heen kunnen prikken, dat ze hun proces of transformatie kunnen aanvatten. Dat is een van de redenen waarom ik het proces "My forbidden struggle" noem: het zit vaak diep weggeborgen, maar het is zeker aanwezig en door het aan te boren, te activeren en te onderzoeken kan de performer zonder blokkades in interactie treden en bij uitbreiding vrij spelen en creëren. Yomi refereert daarbij o.a. naar de Via Negativa theorie van Grotowksi.

Deze tactiele Yomi-dialogen beuken in op de sociale conditionering.

Een ogenschijnlijk eenvoudig en speels gegeven als Yomi, geeft de mogelijkheid om op een manier die de artiest kent (het fysieke) diep te graven, zichzelf bloot te geven en de eigen artistieke praktijk en identiteit te onderzoeken en in vraag te stellen.

Tijdens elke Yomi-sessie doorloopt de participant (bewust of onbewust) vier stadia (TTAC), die elkaar op niet lineaire wijze beïnvloeden:

Door herhaling van de Yomi-sessies, graven de performers diep in de fysische en psychische concepten (opwinding, pijn, boosheid, plezier, uitputting, verdriet, ...) en ontstaan er nieuwe lagen en dimensies.

Yomi zet dus duidelijk in op zowel de lichamelijke als de mentale transformatie. Het mentale element (dat ontegensprekelijk deel uitmaakt van de de artistieke praktijk van de kunstenaar), wordt al te vaak buitenspel gezet of vergeten. Yomi daagt de performer uit om een verbinding te maken tussen het fysieke en het mentale. De eigenzinnige benadering raakt thema's aan uit diverse domeinen (dans, theater, psychologie, sociologie, martial arts).

Binnen het Yomi-proces, onderscheiden we volgende onderzoeks- en ontwikkelingsvragen (niet limitatief):

  • hoe verhouden performers/participanten zich tegenover elkaar, wanneer ze fysiek in interactie treden?
  • Bestaat er zoiets als fysieke empathie?
  • Hoe verhoudt Yomi zich ten opzichte van begrippen als intimiteit en identiteit?
  • Ethisch ageren: mag/kan gedeelde intimiteit worden getoond? Ontstaat er een transformatieproces bij het publiek of blijft het een bevrediging van een voyeuristisch verlangen?
  • Hoe verhoudt Yomi zich t.o.v. dans, acting en andere kunstvormen?
  • Kan Yomi bijdragen aan het proces van herbronning, ontprikkeling, ...?
  • Onderzoek van het fysieke potentieel doorheen het proces.


Het participatieve proces

Het participatieve proces komt vooral tot uiting in het experiment, het uitproberen en het ontwikkelen van de Yomi-skills, van elke participant.

Het onderzoek en de ontwikkeling van Yomi zou geen bestaansreden hebben als het niet zou bijdragen aan de reële transformatie en creërende competenties van de participant.

De Yomi praktijk is vooral gericht op individuele reflectie. Geen applaus of publiek. Niemand die je bewondert. Geen hulde voor het harde werk. Niemand is geïnteresseerd. De Yomi praktijk is er enkel voor jou en jouw artistieke identiteit